Gözyaşımın Düştüğü Sokak

Boğazımda Hangi mevsimden kaldığını bilmediğim Eski bir düğüm var.

şiir,
Gözyaşımın Düştüğü Sokak
Boğazımda
Hangi mevsimden kaldığını bilmediğim
Eski bir düğüm var.
Ağlamaya korkuyorum;
Çünkü yanağımdan süzülen her damla
Unutulmuş bir sokağa düşecek,
Toprak kabaracak
Ve çocukluğum yeniden filizlenecek.
Kapı ansızın çalınacak sonra.
Dışarıdan aceleci sesler yükselecek;
Oyun yarım kalmış da
Beni bekliyormuş gibi bütün mahalle.
Yeşil ayakkabılarımı geçirip ayağıma
Koşacağım.
Taşlar batacak tabanlarıma,
Ama çocukken acının bile
Oyuna dâhil olduğunu hatırlayacağım.
Dar sokaklar genişleyecek sesimizle,
Duvarlar sakladığımız kahkahaları
Birer birer geri verecek.
Bir komşunun kapısını çalıp kaçacağız;
Ayşe teyze, perdeyi aralayıp
Bizi yüzümüzden değil,
Kaçarken uzayan gölgelerimizden tanıyacak.
Sokağın içinden geçen su
Dizlerimize kadar sıçrayacak.
Kimse kızmayacak bu defa;
Çünkü çocukluğun üstündeki çamur
Kuruyunca hatıraya dönüşür.
Akşamüstü esen rüzgâr,
Bütün evlerin sofralarından
Birer tutam koku toplayacak:
Taze ekmek, sıcak çorba,
Anne eli değmiş bir bekleyiş…
Acıkan karnımızdan önce
Evlerimiz çağıracak bizi.
Sokak lambaları birer birer yanacak,
Gecenin yüzü aydınlanacak.
Ben yine de dönmek istemeyeceğim.
Çünkü bilirim;
Son arkadaşım evine girdiğinde,
Son ses duvarların ardından çekildiğinde,
O eski düğüm yeniden boğazıma oturacak.
Ve gözlerimde beklettiğim çocukluk,
Düşecek yere yine
Biraz daha büyüyecek bensiz.
Mehmet Aluç

7kez okundu

Yorumlar

Okurların sesi

0 yorum

İlk yorumu siz bırakabilirsiniz.

Yorum yapmak için giriş yapın.
← Bütün yazılara dön