Mendilimde Kuruyan Gözyaşı
Tren garının eski saati, akşamın yedisini gösteriyordu. Yağmur, çatının paslanmış oluklarından ince ince süzülüyor; peronda bekleyen insanların omuzlarına, bavullarına ve yarım kalmış vedalarına düşüyordu. Zeynep, elindeki beyaz mendili avuçlarının arasında buruşturmuştu. Gözleri, rayların uzandığı karanlığa takılıydı.
Aşkı İlmek İlmek Örmek
Kasabanın en eski sokağında, zamanın uğramayı unuttuğu küçük bir dükkân vardı. Kapısındaki solgun tabelada yalnızca iki kelime okunurdu: Kayıp İlmekler. Söylentiye göre bu dükkâna yolu düşenler, sökülen kazaklarını değil, yarım bırakılan hikâyelerini onartmaya gelirdi.
SÖZLÜK DIŞINA TAŞAN KASABA -1-
Bir kelime doğdu o sabah, koskoca kasabanın dili tutuldu. Lafazanpınar’da yeni bir kelime söylemenin cezası üç gün susmaktı.
Manav-1. Bölüm.
O gece Çınarlı Mahallesi’nde bütün ışıklar birer birer söndü; fakat hiç kimse, duvarları dökülmüş küçük bir evde açlığından uyuyamayan Zehra’yı görmedi. Oysa mahallede herkes birbirini tanıdığını sanırdı, o ise hep ağlardı…
Hacivat Ve Karagöz- PERDENİN ÖTE YANI: FİLİSTİN
Vicdanın sustuğu yerde zulüm, kendisini haklı sanmaya başlar. Zulüm önce uzaktaki kapıyı çalar; O kapının sesine susanlar, Kendi kapıları çalındığında sessizliğin neyi büyüttüğünü geç anlar.
SEKİZİNCİ ŞEHİR
Her bölüm bir kapı, her kapının ardında başka bir sır…
Kahkahanın Kapı Kapı Dolaştığı Köy
Sarı pınar köyü, iki çıplak tepenin arasına serilmiş eski bir kilim gibi dururdu. Kilimin yeşil iplikleri kavaklar, boz renkli yerleri tarlalar, mavi çizgisi ise köyün aşağısından geçen incecik dereydi. Uzaktan bakıldığında kerpiç evler toprağın içinden kendiliğinden yükselmiş gibi görünürdü. Duvarlarla tarla aynı renk
İskelede Unutulan Mektup
Üsküdar’daki küçük kütüphanenin duvar saati üç gündür aynı zamanı gösteriyordu: 16.20. Kütüphanede eski kitapları onaran kırk iki yaşındaki Aylin, her başını kaldırdığında akrep ile yelkovanın aynı yerde beklediğini görüyor, zamanın o küçük salonda ilerlemeyi unuttuğunu düşünüyordu. Dışarıda vapurlar gidip geliyor, m
Kendime Geç Kaldığım Gün
O eve yıllar sonra döndüğümde hiçbir eşya beni tanımadı; meğer bekleyen ev değil, çocukluğummuş.